کاش روزی تلفنم زنگ بخورد،
گوشی را جواب بدهم و تمام آروزهایم معنا پیدا کنند،
کاش با من از خودت بگویی،
از این که در نبودنم چه کرده ای؟
عجیب دلتنگ همین مکث های کوتاه پشت تلفنت هستم.
همین که صدای نفس هایت را بشنوم …
نمیدانی که چه سیگارهایی دود شد تا شاید یادم برود چگونه میخندیدی،
اما نشد …
من بهتر از هر نت و موسیقی آواى صدايت را بلدم،
هر روز جلوی آیینه می ایستم و به جای تو به خودم نگاه می کنم
هر روز حس میکنم که چقدر بیش تر از پیش گوش به زنگت هستم 
به من زنگ بزن 
صدایت همان اتفاقیست که باید بی افتد …
بدون تو و حرف هایت دیگر این روزها جایی برای خوشبخت شدن ندارد …

میلاد بلوکی فر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *